Μπήκες κοριτσόπουλο στο
νέο σου σπίτι.
Βρήκες την πεθερά σου με
το μαύρο μαντήλι, κατεβασμένο ως τα μάτια της και τυλιγμένο, γύρω απ' το στόμα,
σαν για να μη μιλεί.
Τι να την κάνει τη φωνή;
Ν' αφουγκραστεί προσμένει,
φωνή απ' τ' άγρια βουνά, εκεί που περπάτησαν τα δυο της παλικάρια, στου χάρου
τα μαύρα βήματα.
Μάνα!
Φόρεσες τότε κι εσύ την
άσπρη μαντίλα, ως κάτω στα μάτια και την τύλιξες γύρω απ' το στόμα, σαν για να
μη μιλείς.
Έσκυψες στα καπνοχώραφα
κρατώντας τη ανάσα σου για ν' αφουγκραστείς τον καρπό εντός σου.
Ήρθαν και τ' άσχημα
μαντάτα, τ' αδέρφι σου το ζήλεψε η κάτω γης.
Μάνα! Αδερφή!
Κι έγινε μονομιάς μαύρο το
μαντήλι!
Η ζωή όμως
"νίκησε" κατά πως λένε και κάρπισες και κάρπισε η γη!
Μάνα!
Ταίριαξες τους πόνους μαζί
με τις χαρές, σ' όλα όσα ήρθαν, γεμάτη η ζωή σου!
Ως τώρα, Μάνα!
© Δ. Ντ. 13 Μάη 2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου